Dat armoede nog steeds een actueel punt is, bewijst ook Renzo Martens in zijn laatste film ‘Episode III – Enjoy Poverty’. Met schrijnende confrontaties en de bikkelharde waarheid probeert hij ons als kijker even te doen stilstaan bij het leven. Even. Lees meer »
Vijf dagen Summerschool kunstkritiek, waarin we liefde voor taal en theater met elkaar delen. Waar we gretig duiken in het culturele bad dat ons wordt aangeboden. Drie voorstellingen – Wintervögelchen, Johnson&Johnson en Nimmermeer – met een sprookjesachtig allure. Dan zien we Enjoy Poverty. Een film van Renzo Martens: een rauw brok Afrika op ons bord. Lees meer »
‘Wordt dit een grote-mensen-voorstelling, of dansende kleuters op een schoolfeest?’, rijst de vraag bij een eerste blik op het decor. Kale, houten bomen, in een halve cirkel rond een plastieken grasmat verbeelden een open plek in een bos. Links een hoop aarde. In de lucht zweeft de volle maan. De schaarse, groene belichting, de akelige muziek en de bliksemschichten laten er echter geen twijfel over bestaan: dit is een luguber sprookje. Zo eentje waar je stiekem je nagels van afknabbelt. Lees meer »
Opvallend. Twee van de theaterstukken die verkozen zijn voor het Theaterfestival 2009 – Johnson&Johnson van Manah Depauw en Nimmermeer van Abbatoir FermÈe/De Maan – worden in De Morgen vergeleken met de films van David Lynch. Toch zijn het twee heel verschillende voorstellingen, van twee heel verschillende makers. Een eerste verkenning naar de werking van het beeld en het onderbewuste. Lees meer »
Ik ben over de rand gevallen. Daarmee gaf Thomas Bellinck aan het begin van dit theaterfestival aan, dat hij niet langer theater kon maken in het huidige politieke en sociale klimaat. Renzo Martens zegt net het tegenovergestelde. Zijn film “Enjoy Poverty ” is geen politiek pamflet of sociaal statement, maar een autoreflexief kunstwerk. Het soort kunstwerk dat wil contextualiseren, nuanceren, en een kritische afstand wil bewaren tussen kunstenaar en humanitair engagement. Maar is dat wel zo? De beelden van uitgemergelde stervende kinderen grijpen de toeschouwer naar de strot, en roepen om verandering en engagement. Het wordt heel moeilijk om kritische afstand te bewaren als de doodsreutel van een comateus kind luid door de versterker klinkt. Martens zelf heeft deze film willen maken, omdat hij ons, de blanke kijker, iets wilde laten zien. Als je iets wil laten zien, wil je daarmee dan niet het denkpatroon van je publiek veranderen? Lees meer »
Manah Depauw staat bekend om haar theatervoorstellingen, installaties, videokunst en beeldend werk waarin ze vrouwbeelden centraal stelt. Met Johnson & Johnson zet ze een rauw, spannend en ambigu sprookje op scène. Lees meer »