De dagkrant zat aan tafel met de Peoene vzw. “Als vier zusters”

Naast Theater PACT met de voorstelling Schöpfung und Evolution, de laureaat van het Landjuweelfestival (de ‘hoogmis’ van het amateurtheater) werd ook Vier zusters van De Peoene vzw geselecteerd in het parallelprogramma van Het Theaterfestival ‘09. Omdat weinigen dit collectief kennen zochten wij hen even op. Als vier echte zussen spreken Karla Van heuverbeke, Ann Jéhansart, Veerle Spoelders en Kelly Puttemans bijna uit één mond..

Over het ontstaan van het theatercollectief de Peoene vzw weiden ze liever niet al te veel uit. Het is een oude Rederijkerskamer en och… de hele historie is nogal saai.

Zelf kwamen de dames er via via terecht. Je kent dan iemand die er speelt, je hoort dat ze mensen zoeken en voor je het weet ben je er zelf aan de slag.

Voor ze op Het Theaterfestival ‘09 stonden hebben ze met de voorstelling Vier zusters al een heel parcours afgelegd.

‘Het is een echt vertelstuk geworden: wat we zeggen is belangrijker dan wat we doen.’

We waren het stuk al een jaar aan het spelen voor we ons kandidaat hadden gesteld voor het Landjuweelfestival. We waren dan eerst bij de achttien geselecteerden en later bij de zes laatste. Officieus zijn we tweede geworden, want in principe heeft het festival één winnaar en zijn de anderen laureaten. Dan bleek dat we ook hier mochten spelen, wat natuurlijk een voorrecht is. We zijn enkel een beetje bang om vergeleken te worden met de professionele voorstellingen die hier staan. Zo willen we ons alleszins niet profileren. Het is tof voor ons dat we de kans krijgen om hier te spelen maar we zeggen niet dat we echt naast de voorstellingen in het hoofdprogramma passen. We hebben met Vier zusters al leuke dingen meegemaakt en dit is weer een ervaring erbij.

Omdat er de laatste dagen veel gepraat is geweest over Schöpfung und Evolution, dat hier ook speelde,  vroegen we de mening van de dames.

We hebben ze zien spelen op het Landjuweelfestival. We waren overdonderd, al toen we binnenkwamen. Zoveel spektakel en middelen hadden we zelden gezien in het amateurtoneel. We wisten niet wat we moesten verwachten en waren meteen onder de indruk. Ze zagen er echt uit als een winnaar van het eerste kwartier. Het zakte wat weg nadien. Het leek alsof het spektakel primeerde over het spel en dat vonden we jammer. Ze hadden duidelijk gekozen voor creativiteit en vernieuwing maar of die bruikbaar was dat weten we niet.

Over de eigen voorstelling, Vier zusters, praten ze heel eenvoudig en bescheiden.

Zoals te verwachten gaat het dus over vier zussen. Ze blikken in verschillende fasen terug op het leven. Er zijn vier delen waarin telkens één zuster meer aan bod komt die dan feller belicht wordt, zodat je meer over haar te weten komt. We zijn zelf vooral erg enthousiast over de tekst van Claire Swyzen die zo geweldig geschreven is dat hij het stuk veelal vorm geeft. Het is dan ook een echt vertelstuk geworden: wat we zeggen is belangrijker dan wat we doen. Els Olaerts heeft het stuk gekozen, Kelly heeft de casting gedaan en wij hebben het dan met zijn vieren gespeeld met veel zweet en tranen, zonder bloed. We staan figuurlijk ‘naakt’ naast elkaar met zijn vieren en vertellen ons verhaal in een heel simpele scenografie. De voorstelling haalt haar kracht uit de professionele regie van Els en het concrete en intense contact met het publiek. In het begin was dat wat onwennig, maar nu gaat het wel. Je leest de mensen hun gezicht en probeert reacties te peilen. Het is ook een uitdaging om alles zo naturel mogelijk te vertellen, om te spelen zoals we nu tegen jou praten. In het stuk heeft elke zus ‘haar moment’. Voor iedereen is de voorstelling dus ook wat anders. We vonden er altijd wel meer en meer dingen in die verwijzen naar elkaar en we haalden dus steeds meer plezier uit de tekst.

Vier zusters speelt twee keer in het weekend op Het Theaterfestival, want de dames hebben naast het acteren allen een fulltime job.

Het was ook de eerste keer dat we samen speelden. Ervoor waren we enkel kennissen en geen zussen. Of we nog dingen samen zullen doen is nog niet zeker. We hebben drie jaar veel plezier beleefd aan het stuk dus de samenwerking werkt wel. Je moet er natuurlijk het stuk voor vinden en de regisseur die zich erachter wil zetten. We zijn niet echt op zoek naar een stuk. We hadden Claire gevraagd om een vervolg maar dat zag ze niet zitten. In principe is het de laatste keer dat we de voorstelling spelen, tenzij we een interessante aanbieding krijgen. We hebben al vaak gedacht dat het de laatste keer was maar er kwam altijd een staartje aan. We zien dit Theaterfestival wel als een climax en ja, je moet stoppen op de piek (gelach). We hebben vooral veel gehad aan de samenwerking met Els. We hebben heel veel van haar geleerd. De combinatie van deze vier vrouwen en Els als regisseur klikte goed. Het is vaak zwaar geweest maar ze heeft er ons altijd doorgetrokken. Ze komt na drie jaar nog altijd kijken naar elke voorstelling om ze eventueel uit te puren. Samenwerken met een ‘prof’ heeft zijn vruchten afgeworpen en dat is wellicht ook de kracht van de voorstelling. Els geeft ook les aan het conservatorium en doet dus aan echte spelregie. Ze is iemand waar we naar opkijken en wat we van haar geleerd hebben is onvergetelijk.

De dames nodigden ons uit om te kijken en feedback te geven, en dat zullen we zeker doen.