SUMMERSCHOOL KUNSTKRITIEK. Wie ga je vernietigen: Johnson&Johnson … of Johnson?

‘Wordt dit een grote-mensen-voorstelling, of dansende kleuters op een schoolfeest?’, rijst de vraag bij een eerste blik op het decor. Kale, houten bomen, in een halve cirkel rond een plastieken grasmat verbeelden een open plek in een bos. Links een hoop aarde. In de lucht zweeft de volle maan. De schaarse, groene belichting, de akelige muziek en de bliksemschichten laten er echter geen twijfel over bestaan: dit is een luguber sprookje. Zo eentje waar je stiekem je nagels van afknabbelt.

Een dartel schoolmeisje met schotse plooirok, lange zwarte krullen en – ja écht – een rosse baard komt theatraal op je toe gestapt. Net als Sneeuwwitje en Roodkapje loopt ze in het bos.  Ook haar overkomt iets naars: geen vergiftigde appel of een fatale ontmoeting met de boze wolf, maar ‘een goeie ziekte’, die haar dol maakt van de pijn.  Dol én geil, zo blijkt wanneer de jager Johnson&Johnson ten tonele verschijnt, met eveneens een rosse baard, dramatische machopassen en schokkende heupbewegingen die niets aan de verbeelding overlaten. Als een weerwolf springt Johnson&Johnson op de hoop aarde. Hij graaft tussen enkele bliksemschichten door de jonge vrouw te voorschijn, een poppenreplica van het schoolmeisje. Johnson&Johnson vertelt met rollende ogen hoe hij haar verlost met zijn pijnstiller. Tegelijkertijd penetreert hij de poppenmie. Het schoolmeisje kan niet meer zonder. Ze belooft Johnson&Johnson eeuwig trouw én hem nooit in zijn gezicht te kijken.

Natuurlijk loopt het mis. Het meisje ziet in het spiegelende badwater zijn ware (dubbel)gezicht. Johnson&Johnson is woest en weigert haar zijn pijnstiller. Het meisje wordt nóg doller, en nóg geiler. Wulps toont ze haar venusheuvel en kont. Johnson&Johnson laat haar creperen, slaat haar bont en blauw, scheldt haar uit. Maar haar ondergang blijkt haar redding. De ondraaglijke pijn doet het meisje haar lot in eigen handen nemen. Ze besluit de jager te vermoorden. Een stem fluistert haar toe: ‘Who will you destroy, Johnson, Johnson or … Johnson?’

Het is een dilemma dat doet denken aan de verscheurdheid waar slachtoffers van huiselijk geweld vaak voor staan: hij is een monster dat me slaat, maar hij kan ook heel lief zijn … . Als ik van hem weg ga, wie laat ik achter? Naast de horror, de erotiek, het kinderlijke decor en de verwijzing naar sprookjes komen we meteen bij een ander typisch element in het werk van Depauw: spelen met vrouwbeelden. In ‘Johnson&Johnson’ verschijnt de vrouw in enkele clichégedaantes: de verleidster, de slet, het slachtoffer, de sluwe plannetjesmaakster, het kindvrouwtje, …

Met al deze opmerkelijke elementen creëert Depauw een dreigende, perverse sfeer. Die sfeer is alomtegenwoordig, kruipt onder je vel, en begint te gisten. Nog lang na de voorstelling kan je de beelden moeilijk van je afschudden. Gelukkig is de voorstelling ook doorspekt met humor. De vaak overdreven mimiek, érg geslaagde parodiescène op de Walt Disney film ‘Sneeuwwitje’, dwaze pornografische bewegingen en nagebootste over-the-top handelingen uit foute horrorfilms, houden het verteerbaar.

Juist in de sterkte van de beelden, schuilt ook de zwakte van de voorstelling. Depauw laat er net iets té veel op de toeschouwer los. Ook de tegenstrijdigheid in de beelden is te veel van het goeie. Nu eens laat je je meevoeren door de humor, dan weer heeft de dreigende sfeer je in haar macht. En dat allemaal terwijl je je aandacht scherp moet houden om het verhaal te kunnen volgen. De Engelse taal, en vaak moeilijk verstaanbare uitspraak, zijn hierbij een extra drempel. De overspoelende prikkels maken je bij momenten misselijk en verward. Je draait nét een rondje teveel in de lugubere sprookjescarrousel van Depauw.

Uitpuren en keuzes maken, zullen het verhaal en het kijkplezier alleen maar ten goede komen. Vandaar Depauw&Demey: welk beeld ga je vernietigen, Johnson&Johnson of … Johnson?

Gwendolien Sabbe