Conferentie: What’s art got to do with it?

Wat heeft dat nou met kunst te maken?

Ondertitel: laaglandse podiumkunsten in een veranderende wereld.

Heeft de conjuncturele wereldwijde crisis enige invloed op het voortbestaan van deze kunstvormen?  Podiumkunst is kunst, dat staat vast. Bij deze conferentie ging het om de kunstvormen die afhankelijk zijn van subsidies, donaties en maar een klein deel hun inkomsten uit kaartverkoop halen. Hun bestaansrecht wordt bepaald door de overheid. Maar regeringen veranderen en ook de mate waarin de kunst steun krijgt. Podiumkunst is dus afhankelijk terwijl kunst juist onafhankelijk zou moeten zijn! Een contradictie. Lees meer »

De dagkrant zat aan tafel met de Peoene vzw. “Als vier zusters”

Naast Theater PACT met de voorstelling Schöpfung und Evolution, de laureaat van het Landjuweelfestival (de ‘hoogmis’ van het amateurtheater) werd ook Vier zusters van De Peoene vzw geselecteerd in het parallelprogramma van Het Theaterfestival ‘09. Omdat weinigen dit collectief kennen zochten wij hen even op. Als vier echte zussen spreken Karla Van heuverbeke, Ann Jéhansart, Veerle Spoelders en Kelly Puttemans bijna uit één mond.. Lees meer »

AAN DE ZIJLIJN. Zeg nooit zomaar theater tegen theater

Beste moeder van Ilay den Boer

Ik nam gisteren plaats aan de tafel van Eet smakelijk, een voorstelling van de hand van uw zoon. De sfeer was er lang gemoedelijk. Terwijl Ilay over zijn familiegeschiedenis vertelde (zoals u, is hij een Nederlander, als Jood in Israël geboren), aten en dronken we samen. We lachten om de gezelligheid van dit alles, en spraken elkaar aan als de personages die hij enkelen onder ons toegewezen had (onder andere Ilay’s nonkel, nichtjes, grootvader, en ook u, zijn moeder, zaten bij ons aan tafel, ziet u, we ensceneerden het feestmaal op de avond van zijn bar mitswa). Lees meer »

Ilay,

Ik zou een recensie kunnen schrijven over Eet smakelijk, een nauwgezette analyse van wat er allemaal te zien was maar ik heb het gevoel dat ik iets persoonlijker moet reageren op wat ik gezien heb. Vandaar deze brief (misschien dat er ergens halfweg toch een analyse zal insluipen maar dat is dan beroepsmisvorming en ook het feit dat ik mijn ervaring moeilijk kan delen zonder enige vorm van analyse). Lees meer »

Passeren bij a.pass

Een nieuw traject van a.pass (advanced performance and scenography studies) is begin september aangevangen in Antwerpen. Twintig internationaal geselecteerde studenten in het a.pt (performance) en a.s (scenografie) programma nemen twaalf maanden deel aan het programma dat hun persoonlijk onderzoek en artistieke praktijk een structuur biedt, begeleidt en in vraag stelt. A.pass is ook aanwezig op dit Theaterfestival. Ze stellen in lezingen en discussies, en met performances, de relatie van performance en publieke ruimte in vraag. Lees meer »

You’ve been waiting for a really long time

Someone hands you a small piece of paper – a photograph of the Belgian flag, the pirate’s skull of another flag just visible through it. On the back is a letter from Anwar from Afghanistan, our official guide to ‘Belgium paradise – a small country with a big heart, where we as refugees and tourists can unite’. It says we will travel together, we will share this journey to find happiness all together, in a place where we will experience real cultural difference. You wait some more. Lees meer »

Made in Belgium – een satire voor filantropen

Gemaakt in België. Satire was het niet. Satire is scherp, moet hekelen en steken, deze voorstelling was zo zacht als boter. Aangenaam zacht zoals België is. Gemaakt door menslievende nieuwe Belgen zonder visum. Lees meer »

AAN DE ZIJLIJN. Dode lijn.

Nagesprek met de makers en acteurs van Amateurs (Nieuw West)

Het Amsterdamse gezelschap Nieuw West werd door Het Theaterfestival geselecteerd met twee voorstellingen: Stalker en Amateurs. Laatstgenoemde stuk gingen wij gisterenavond bekijken. Amateurs is een indringende, eenvoudige voorstelling over hoe een echtpaar zich langs de decalage tussen droom en ontgoocheling probeert te worstelen. Meteen na de voorstelling was er een nagesprek met schrijver Rob de Graaf en spelers Marja Kok en Cas Enklaar enerzijds en Marianne van Kerkhoven anderzijds. Het is volstrekt onmogelijk dit gesprek hier volledig tot zijn recht te doen komen. Toch waag ik mij aan een vage impressie van hoe belangrijk gewoon even praten kan zijn.     Lees meer »