Urbanmag* laat de jonge honden los. Lees alles over het Theaterfestival, de voorstellingen, de makers, … en reageer!
Het Leven Zelve Begeleid Op Mandoline
(over The Broken Circle)
Posted: September 5th, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | Tags: conferentie, hennie lenders, what's art got to do with it | No Comments »
Wat heeft dat nou met kunst te maken?
Ondertitel: laaglandse podiumkunsten in een veranderende wereld.
Heeft de conjuncturele wereldwijde crisis enige invloed op het voortbestaan van deze kunstvormen? Podiumkunst is kunst, dat staat vast. Bij deze conferentie ging het om de kunstvormen die afhankelijk zijn van subsidies, donaties en maar een klein deel hun inkomsten uit kaartverkoop halen. Hun bestaansrecht wordt bepaald door de overheid. Maar regeringen veranderen en ook de mate waarin de kunst steun krijgt. Podiumkunst is dus afhankelijk terwijl kunst juist onafhankelijk zou moeten zijn! Een contradictie. Lees meer »
Posted: September 4th, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | No Comments »
Gemaakt in België. Satire was het niet. Satire is scherp, moet hekelen en steken, deze voorstelling was zo zacht als boter. Aangenaam zacht zoals België is. Gemaakt door menslievende nieuwe Belgen zonder visum. Lees meer »
Posted: September 3rd, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | Tags: cheap lecture, hennie lenders, jonathan burrows and matteo fargion | No Comments »
Cheap Lecture van Jonathan Burrows en Matteo Fargion kan het beste als bovenstaande titel omschreven worden. Hoewel de heren als oude bomen in het felle theaterlicht bleven staan in hun al te alledaagse kloffie was het niet geheel onaangenaam om naar te kijken. De vallende vellen papier met het zojuist uitgesproken ballet van woorden, de projectie van kernwoorden of delen van teksten op een groot scherm, de stemmen tegelijk in duet, apart en soms rommelig samen, was als een “dans” die een klein half uur lang bleef boeien. Een ballet voor 2 stemmen, piano en vallende vellen papier. Lees meer »
Posted: September 2nd, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | Tags: amateurs, hennie lenders, nieuw west | 1 Comment »
Ja, daar haal je wat in huis! Jammer dat slechts 50 bezoekers de moeite namen om Marja Kok en Cas Enklaar aan het werk te zien. Vooral te horen en ook weer niet: geef ze een telefoonboek en het wordt poëzie! Lees meer »
Posted: August 31st, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | Tags: enjoy poverty, hennie lenders, renzo martens | No Comments »
“Een portret van een status quo”, zo karakteriseerde Renzo Martens zijn Enjoy Poverty tijdens het nagesprek. Een film die helemaal gedraaid is in een door oorlogen geteisterd Congo. In grote neonletters met daartussen in felrood oplichtend ‘PLEASE’, of ze daar in Afrika en met name in Congo asjeblieft van de armoede willen gaan genieten. Met een glossy flyer nodigt Renzo Martens ons onbescheiden en ijdel uit naar de film te gaan. Lees meer »
Posted: August 30th, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | No Comments »
Je sexe wordt niet alleen genetisch bepaald maar vooral door opgelegde maatschappelijke conventies. Daar zijn hele bibliotheken aan gewijd. Op dat serieuze thema brengen Willemijn, Suzan en Kim of eigenlijk Sven, Theo en Eddy een professionele, technisch prachtig en vooral hilarisch blijspel Wild Boys; technisch knap en professioneel vanwege de ogenschijnlijk vanzelfsprekende overgangen van meiden- naar jongensgedrag, en door het opvangen van elkaars kleine foutjes en rekwisieten die in de weg stonden. Er is goed geobserveerd door deze meiden. Theo leek in alles op een echte Bon Jovi-achtige rocker. Een optimale samenwerking. Lees meer »
Posted: August 29th, 2009 | Author: Hennie Lenders | Filed under: De Dagkrant | Tags: hennie lenders, Landjuweelfestival, Schöpfung und Evolution, theater PACT | No Comments »
Amateurs zijn liefhebbers. De leden van Theater PACT uit Aalst zijn ware liefhebbers. Dat is aan alles te merken, het enthousiasme spat van het podium af.
Amateurs, het woord heeft het al in zich, houden van iets dat, in dit geval, niet het hunne is. Zij hebben een dagelijkse job en geven zich daarnaast helemaal, kritiekloos en bijna dierlijk over aan het toneelspel waar professionals wel eens jaloers op kunnen zijn. De professional, dan spreek ik even over de kunstenaar in mijzelf, zoekt de grens van het toelaatbare op en gaat daaroverheen, doet dat subtiel, beperkt zich in middelen, kreunt en kraakt, wil het onderscheid tussen mens en dier. Een dier maakt immers geen kunst. Zo niet de amateur. Lees meer »