Kris Verdonck’s End is a bleak, apocalyptic landscape through which humans and machines struggle, trapped in a continuous cycle that tests both audience, and theatrical form.
Urbanmag* spoke to Kris Verdonck about his work, and whether there’s hope for us yet…
Wat heeft dat nou met kunst te maken?
Ondertitel: laaglandse podiumkunsten in een veranderende wereld.
Heeft de conjuncturele wereldwijde crisis enige invloed op het voortbestaan van deze kunstvormen? Podiumkunst is kunst, dat staat vast. Bij deze conferentie ging het om de kunstvormen die afhankelijk zijn van subsidies, donaties en maar een klein deel hun inkomsten uit kaartverkoop halen. Hun bestaansrecht wordt bepaald door de overheid. Maar regeringen veranderen en ook de mate waarin de kunst steun krijgt. Podiumkunst is dus afhankelijk terwijl kunst juist onafhankelijk zou moeten zijn! Een contradictie. Lees meer »
Naast Theater PACT met de voorstelling Schöpfung und Evolution, de laureaat van het Landjuweelfestival (de ‘hoogmis’ van het amateurtheater) werd ook Vier zusters van De Peoene vzw geselecteerd in het parallelprogramma van Het Theaterfestival ‘09. Omdat weinigen dit collectief kennen zochten wij hen even op. Als vier echte zussen spreken Karla Van heuverbeke, Ann Jéhansart, Veerle Spoelders en Kelly Puttemans bijna uit één mond.. Lees meer »
 In zijn State of the Union pleitte Tim Etchells voor ‘een theater dat je naast een vreemde laat wandelen, hem jou ergens heen laat leiden, met de kans dat je op de een of andere manier zal zien hoe dit allemaal werkt’. Hiermee gaf hij de aftrap van Het Theaterfestival 2009. Een festival waar de meest belangwekkende voorstellingen van het afgelopen seizoen, geselecteerd door een vakkundige jury, nogmaals een podium krijgen. Bijzonder is dat die keuze dit jaar ook op een film valt. Episode 3 – ‘Enjoy Poverty’ van de Nederlandse kunstenaar Renzo Martens. Een documentaire, de maker zelf spreekt liever van een kunstwerk, waarin Martens zich afvraagt wie de armoede in Congo eigenlijk toekomt: de Congolezen zelf, de humanitaire instanties of de internationale persbureaus en daarmee indirect aan ons westerse kijker?
Dit zou een kritisch schrijven worden over Renzo Martens Episode III – Enjoy Poverty. Maar toen kwam het besef dat de film op zijn beurt iets zegt over dat kritisch schrijven. De rollen raakten omgedraaid, en de reflectie over Enjoy Poverty werd meteen een beschouwing op het kritisch schrijven zelf.  Lees meer »
Dat armoede nog steeds een actueel punt is, bewijst ook Renzo Martens in zijn laatste film ‘Episode III – Enjoy Poverty’. Met schrijnende confrontaties en de bikkelharde waarheid probeert hij ons als kijker even te doen stilstaan bij het leven. Even. Lees meer »
Als Sneeuwwitje die een appeltje eet, als Doornroosje die haar vingertje prikt, zo wordt ook het meisje in Depauws sprookje Johnson&Johnson door een zondig beest gestoken. En als een prins op het witte paard komt de jager haar redden met een zoen. Maar waar andere sprookjes eindigen met een lang en gelukkig leven, begint voor Depauw het verhaal pas echt. Een verhaal van bodemloze honger waar geen appeltje tegenop kan. Lees meer »
Vijf dagen Summerschool kunstkritiek, waarin we liefde voor taal en theater met elkaar delen. Waar we gretig duiken in het culturele bad dat ons wordt aangeboden. Drie voorstellingen – Wintervögelchen, Johnson&Johnson en Nimmermeer – met een sprookjesachtig allure. Dan zien we Enjoy Poverty. Een film van Renzo Martens: een rauw brok Afrika op ons bord. Lees meer »
‘Wordt dit een grote-mensen-voorstelling, of dansende kleuters op een schoolfeest?’, rijst de vraag bij een eerste blik op het decor. Kale, houten bomen, in een halve cirkel rond een plastieken grasmat verbeelden een open plek in een bos. Links een hoop aarde. In de lucht zweeft de volle maan. De schaarse, groene belichting, de akelige muziek en de bliksemschichten laten er echter geen twijfel over bestaan: dit is een luguber sprookje. Zo eentje waar je stiekem je nagels van afknabbelt. Lees meer »
Opvallend. Twee van de theaterstukken die verkozen zijn voor het Theaterfestival 2009 – Johnson&Johnson van Manah Depauw en Nimmermeer van Abbatoir FermÈe/De Maan – worden in De Morgen vergeleken met de films van David Lynch. Toch zijn het twee heel verschillende voorstellingen, van twee heel verschillende makers. Een eerste verkenning naar de werking van het beeld en het onderbewuste. Lees meer »